گاهی «صلح» نه یک عقبنشینی، بلکه عمیقترین شکل مبارزه است.جریان باطل، در هر زمان و هر مکانی، برای حفظ سلطه خود به سه ابزار اصلی متکی است:
قدرتنمایی
اولین و قدیمیترین ابزار، «زور» است. معاویه با سپاه منظم شام، فقط نمیجنگید؛ او «رعب» میفروخت. قدرتنمایی، فقط در میدان جنگ نیست؛ در تحریم، در تهدید، در لشکرکشی رسانهای و در به رخ کشیدن سلاحهای پیشرفته هم خودش را نشان میدهد. هدف، مرعوب کردن ملتها و ناامید کردن آنها از مقاومت است.
پول
دومین ابزار، «تطمیع» است. معاویه با کیسههای درهم و دینار، فرماندهان سپاه امام حسن را خرید. پول در دست باطل، یک سلاح خاموش است که وجدانها را میخرد، نخبگان را به خیانت وادار میکند و ملتها را به وابستگی اقتصادی دچار میسازد. وقتی پول به ابزار سلطه تبدیل شد، «فقر» هم یک اسلحه میشود؛ اسلحهای که ارادهها را میشکند.
تبلیغات
سومین و خطرناکترین ابزار، «جنگ روایتها» است. معاویه سالها روی منابر، علی بن ابیطالب را لعن میکرد و مردم شام را چنان پرورش داده بود که اهل بیت را دشمن خود میدانستند. تبلیغات باطل، حقیقت را وارونه میکند، ظالم را مظلوم و مظلوم را ظالم جلوه میدهد. این ابزار، بیسروصداترین اما مهلکترین سلاح است.
صلح امام حسن؛ شکستن هر سه ضلع مثلث
امام حسن (ع) با شناخت همین مثلث، صلح را انتخاب کرد. چرا؟ چون ادامه جنگ، دقیقاً در زمینی بود که باطل میخواست.
-
در برابر قدرتنمایی: امام با «صبر راهبردی» ایستاد. او نگذاشت سپاه خسته و نفوذی، طعمه سپاه شام شود. صلح، جان شیعیان واقعی و کیان اسلام را حفظ کرد.
-
در برابر پول: امام با «عزت نفس» ایستاد. او حاضر نشد برای قدرت، کرامت خود را بفروشد و نشان داد که رهبرِ حق، با درهم و دینار معامله نمیکند.
-
در برابر تبلیغات: صلح، ماهیت واقعی معاویه را افشا کرد. معاویه پس از صلح، آشکارا گفت: «من با شما نجنگیدم تا نماز بخوانید، جنگیدم تا بر شما حکومت کنم.» این جمله، تمام دستگاه تبلیغاتی او را رسوا کرد.
بنابراین، صلح امام حسن یک «ضربه نهایی» به مشروعیت باطل بود؛ ضربهای که اثرش در کربلا ظاهر شد و ریشه امویان را سوزاند.
ابزارهای امروزی سرکوب ملتها
حالا با همین عینک، به دنیای امروز نگاه کنیم. قدرتهای غربی برای همراهی ملتها با خود، دقیقاً از همان مثلث استفاده میکنند:
قدرتنمایی
ترامپ با نمایش قدرت نظامی (تهدید به حمله، اعزام ناو، ترور فرماندهان) و تحریمهای فلجکننده، سعی در مرعوب کردن ملتها داشت. فشار حداکثری، همان قدرتنمایی مدرن بود.
پول
تحریمهای اقتصادی، تلاش برای فلج کردن اقتصاد کشورهای مستقل و تطمیع برخی دولتها برای همراهی با سیاستهایش، ابزار مالی او بود. دلار به عنوان یک سلاح، در دست او علیه ملتها به کار گرفته شد.
تبلیغات
توئیتر ترامپ و شبکههای رسانهای وابسته، به میدان جنگ روایتها تبدیل شد. او با برچسبزنی، تحریف و بزرگنمایی، سعی در تخریب تصویر مقاومت و توجیه فشارها داشت.
اما نتیجه چه شد؟ ملتهایی که «حقیقت» را شناختند، همان کاری را کردند که در زمان امام حسن آموخته بودند: صبر، عزت نفس، و روشنگری. ایستادگی ملت ایران و محور مقاومت در برابر فشار حداکثری، نشان داد که این مثلث، اگرچه زخم میزند، اما نمیتواند ارادهای را که به خدا متصل است، بشکند.
صلح امام حسن، یک عقبنشینی نبود؛ یک استراتژی عمیق برای افشای باطل و زنده نگهداشتن حق بود. امروز هم جریانهای باطل با همان ابزارها (قدرت، پول، تبلیغات) به میدان میآیند. اما درس امام حسن این است که گاهی «جنگ» با ابزارهای باطل، باختن است؛ و «صلح» از موضع حکمت، پیروزی. تنها کافی است مثل امام حسن، مثلث دشمن را بشناسیم، با صبر و عزت نفس، پول و قدرتنمایی را بیاثر کنیم، و با روشنگری، تبلیغات دروغ را به رسوایی بکشانیم. این همان مسیر «ضربه نهایی» است.
ثبت دیدگاه