داستان زندگی امام زمان (عج) برای کودکان

بچه‌های خوب و مهربان، سلام بر شما!
حالا رسیدیم به زیباترین و پررمز و رازترین قصه‌ی زندگی امامان ما. قصه‌ی امامی که او را «منجی» و «نجات‌دهنده» می‌نامند. نام قشنگش «مهدی» است و به او «امام زمان» و «صاحب‌الزمان» هم می‌گوییم. او پسر امام حسن عسکری (ع) و امام دوازدهم و آخرین امام ماست. او زنده است و روزی به فرمان خدا خواهد آمد تا دنیا را پر از مهربانی و عدالت کند. بیایید با هم به شهر سامرا برویم و راز این امام مهربان را بشنویم.

تولدی مخفیانه و پر از نور

در نیمه‌ی ماه شعبان، یعنی پانزدهم شعبان، در شهر سامرا، یک اتفاق بزرگ و پنهانی افتاد. در خانه‌ی امام حسن عسکری (ع) و همسر مهربانش نرجس خاتون، نوزادی پا به این دنیا گذاشت که قرار بود منجی تمام جهان شود.
چون دشمنان ظالم (خلیفه‌های عباسی) می‌دانستند که قرار است آخرین امام از نسل پیامبر به دنیا بیاید، همه جا را زیر نظر داشتند تا او را پیدا کنند و از بین ببرند. اما خداوند او را در پرده‌ای از نور و محافظت پنهان کرد. فقط چند نفر از یاران بسیار نزدیک توانستند او را ببینند. عمه‌اش حکیمه خاتون در آن شب نورانی در کنار نرجس بود و این تولد معجزه‌آسا را دید.

چرا به او «مهدی» و «قائم» می‌گویند؟

نام امام دوازدهم، هم نام پیامبر عزیزمان، «محمد» است. اما بیشتر او را «مهدی» صدا می‌زنیم. مهدی یعنی هدایت‌شده و هدایتگر. او کسی است که خدا هدایتش کرده تا جهان را هدایت کند. به او «قائم» هم می‌گویند، یعنی قیام‌کننده به حق.
او قرار است روزی قیام کند و ظلم و بی‌عدالتی را از سراسر زمین برچیند. درست مثل خورشیدی که پشت ابر رفته باشد، ما او را نمی‌بینیم، اما نورش همیشه هست.

دو دوره‌ی (غیبت)

امام زمان (عج) در ۵ سالگی، وقتی پدرش امام حسن عسکری (ع) به شهادت رسید، به فرمان خدا از چشم‌ها پنهان شد. این پنهان شدن را «غیبت» می‌گویند.
غیبت ایشان دو بخش داشت:

۱. غیبت کوتاه (غیبت صغری):
در این مدت که حدود ۷۰ سال طول کشید، امام چهار نماینده‌ی خاص داشت. مردم به این چهار انسان خوب و امین نامه می‌دادند و آنها به امام می‌رساندند و پاسخ می‌گرفتند. این چهار نفر مثل پل ارتباطی بین مردم و امام بودند. اسم این چهار نفر را «نُوّاب اربعه» (نمایندگان چهارگانه) می‌گویند.

۲. غیبت بلند (غیبت کبری):
وقتی آخرین نماینده از دنیا رفت، دیگر آن پل ارتباطی مستقیم قطع شد. امام خودش فرمود: «در این دوران طولانی، مرا نخواهید دید. اما بدانید که من مثل خورشید پشت ابر هستم. همانطور که خورشید پشت ابر به زمین نور و گرما می‌دهد، من هم به شما نفع می‌رسانم و از حالتان با خبرم.»

زندگی در میان مردم

امام زمان (عج) در میان مردم زندگی می‌کند، اما کسی او را نمی‌شناسد. شاید در یک بازار قدم بزند، شاید در یک مسجد نماز بخواند، یا شاید مریضی را عیادت کند. هیچ‌کس نمی‌داند او کجاست، ولی او همه‌جا هست.
در همان دوران بلند غیبت، او مراقب همه‌ی ماست. او گریه‌های مظلومان را می‌شنود، سختی‌های مؤمنان را می‌بیند و برای ما دعا می‌کند. در روایت داریم که هر پنج‌شنبه شب، نامه‌ی اعمال ما را می‌خواند و برایمان از خدا طلب آمرزش می‌کند.

وظیفه‌ی ما در زمان غیبت

حالا که امام زمان (عج) را نمی‌بینیم، ما باید چکار کنیم؟
او خودش فرموده است: «برای تعجیل (زودتر رسیدن) فرج و ظهور من زیاد دعا کنید.»
یعنی هر روز صبح که بیدار می‌شویم، دستمان را به آسمان بلند کنیم و بگوییم: «خدایا! آمدن امام زمان را نزدیک کن و ما را از یاران خوبش قرار بده.»
ما باید بچه‌های خوبی باشیم، راست بگوییم، به پدر و مادرمان کمک کنیم، درس بخوانیم و منتظر بمانیم. انتظار یعنی همین کارهای خوب را انجام دادن. کسی که منتظر یک مهمان عزیز است، خانه را تمیز و قشنگ می‌کند؛ ما هم باید دل‌هایمان را از بدی‌ها و گناهان پاک کنیم تا برای آمدنش آماده شویم.

یک ملاقات قشنگ

در کتاب‌ها نوشته‌اند که آدم‌های خوب زیادی در این سال‌ها امام زمان (عج) را دیده‌اند، بدون اینکه اول بفهمند او کیست.
مثلاً یک نفر در بیابان گم شده بود و ترسیده بود. مردی نورانی و مهربان پیدایش شد، راه را به او نشان داد و بعد ناپدید شد. بعدها فهمید که آن مرد، امام زمان (عج) بوده است.
او مثل یک پدر مهربان برای همه‌ی گمشده‌هاست.

طلوع خورشید؛ روز ظهور

یک روز قشنگ و با شکوه، وقتی خدا فرمان بدهد، امام مهدی (عج) در کنار خانه‌ی خدا، کعبه، ظاهر می‌شود.
او در حالی که پرچم زیبای پیامبر در دستش است، فریاد می‌زند: «ای مردم جهان! من مهدی هستم. بیایید تا با هم عدالت را در زمین بگسترانیم.»
آن روز بزرگترین عید دنیاست. عیسی پیامبر از آسمان می‌آید و پشت سر او نماز می‌خواند. همه‌ی ظالمان نابود می‌شوند و هیچ بچه‌ای گرسنه نمی‌ماند، هیچ کس به دیگری ظلم نمی‌کند، همه جا پر از صلح و دوستی می‌شود، گل‌ها می‌خندند و حیوانات هم با هم دوست می‌شوند. زمین مثل بهشت می‌شود.

بچه‌های قشنگ و مهربان من،
امام زمان (عج) پدر همه‌ی ماست. او منتظر است تا ما خوب شویم و به همدیگر کمک کنیم تا اجازه‌ی ظهور از طرف خدا بیاید.
بیایید هر روز صبح سلامی به او بدهیم و دعای معروفش را بخوانیم:
«اَللّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الْحُجَّهِ بْنِ الْحَسَن…»
یعنی: خدایا! تو خودت نگهبان و یاور امام زمان باش.
و یادمان نرود که بهترین هدیه برای او، خوب بودن ماست.