در فقه اسلامی، «وضو» یعنی شستن صورت و دستها و مسح سر و پاها با آب. وضو وقتی باطل است که یک «حائل» یا «مانع» بین پوست و آب وجود داشته باشد. مثل چسب، لاک ناخن، رنگ روغن، یا حتی یک لایه کرم چرب که نگذارد آب به پوست برسد.
اما تتو کجای این ماجراست؟ تتو یا خالکوبی، در واقع وارد کردن جوهر یا رنگدانه به لایه «دِرم» (لایه میانی پوست) است. این رنگدانهها زیر لایه خارجی پوست قرار میگیرند و با یک سوزن بسیار نازک به آنجا تزریق میشوند. یعنی رنگ، «زیر» پوست است، نه «روی» آن.
برای همین است که اگر دستتان را روی یک تتوی خوب انجامشده بکشید، سطح پوست کاملاً صاف است. هیچ برجستگی یا لایه اضافهای حس نمیکنید. آب به راحتی روی پوست جاری میشود و چیزی جلویش را نمیگیرد. پس بهطور طبیعی، وضو با وجود تتو صحیح است، چون تتو یک لایه روی پوست ایجاد نمیکند. این را هم بگویم که تتوهای موقت که مثل یک برچسب روی پوست میچسبند، اگر مانع رسیدن آب باشند، وضو را باطل میکنند. آنها باید قبل از وضو پاک شوند. اما تتوی دائمی که با سوزن زیر پوست رفته، مشکلی ندارد.
نظر مراجع تقلید چه میگوید؟
آیتالله خامنهای: در پاسخ به یک استفتاء رسمی که در پایگاه اطلاعرسانی دفترشان منتشر شده، میفرمایند: «اگر تتو زیر پوست باشد و مانعی برای رسیدن آب به پوست ایجاد نکند، وضو و غسل با آن صحیح است.»
آیتالله سیستانی: ایشان هم در «منهاج الصالحین» و استفتائاتشان تأکید دارند که «خالکوبی (تتو) چون در زیر پوست قرار دارد و جرمی که مانع از رسیدن آب باشد محسوب نمیشود، وضو با آن اشکال ندارد.» البته یک نکته اضافه هم میگویند: اگر رنگ تتو بهگونهای باشد که یک لایه ضخیم و برجسته روی پوست ایجاد کند (که در تتوهای امروزی تقریباً نادر است)، آن وقت باید احتیاط کرد.
آیتالله مکارم شیرازی: ایشان در کتاب «احکام نگاه و پوشش» و نیز استفتائاتشان، تتو را بهخودیخود حرام نمیدانند (مگر اینکه محتوای حرام داشته باشد) و درباره وضو میفرمایند: «تتو چون در عمق پوست است، مانع وضو نیست.» اما نکته جالبی که ایشان اضافه میکنند این است: «اگرچه وضو با تتو صحیح است، اما انجام آن (تتو) کراهت دارد، مخصوصاً اگر زینت محسوب شود و در معرض دید نامحرم باشد.»
آیتالله وحید خراسانی: در پاسخ به سوال مشابهی فرمودهاند: «اگر ماده رنگی در زیر پوست باشد و مانع رسیدن آب نشود، وضو و غسل اشکال ندارد.»
پس بین مراجع، در اصل «صحت وضو با تتو» تقریباً اختلافی نیست. همه قبول دارند که تا وقتی تتو یک مانع فیزیکی روی پوست ایجاد نکرده، آب به پوست میرسد و وضو باطل نیست.
اما چند «اما» ی مهم
بحث وضو که تمام شد، ولی تتو یک سری حاشیههای دیگر هم دارد که بهتر است بدانید:
اول، «محتوای تتو». اگر کسی تصویر یا متنی را تتو کند که محتوایش حرام باشد (مثلاً نمادهای ضد دینی، تصاویر مبتذل، یا توهین به مقدسات)، آن وقت حکمش کاملاً فرق میکند. این دیگر بحث وضو نیست، بحث «حرمت عمل» است. داشتن چنین تتوهایی گناه دارد و باید پاک شوند.
دوم، «آشکار بودن در برابر نامحرم». بعضی از تتوها جنبه زینتی دارند و اگر خانمی آن را روی دست یا گردنش انجام دهد و در برابر نامحرم آشکار کند، این «زینت آشکار» مشمول حکم حجاب میشود. پس باید پوشانده شود.
سوم، «تتوهای موقت یا برچسبی». اینها همانطور که گفتم، مثل یک لایه پلاستیکی نازک روی پوست میچسبند و معمولاً آببند هستند. این نوع تتوها حتماً باید قبل از وضو پاک شوند، وگرنه وضو باطل است.
چهارم، «تتو ابرو». بله، تتوی ابرو (که طرفدار زیادی بین خانمها دارد) هم دقیقاً همین حکم را دارد. چون رنگدانهها به زیر پوست تزریق میشوند، مانع وضو نیستند. اما یک نکته: گاهی تتوی ابرو با دستگاههای قدیمی یا غیرحرفهای انجام میشود و یک لایه ضخیم از رنگ روی پوست باقی میگذارد. آن وقت باید حواستان باشد که اگر این لایه مانع رسیدن آب به پوست است، باید قبل از وضو برطرف شود.
تتو یک چیز کاملاً شخصی است؛اما قبل از انجامش خوب فکر کنید، هم به جنبه شرعی، هم به جنبه اجتماعی و هم به جنبه سلامتی. چون پاک کردنش سخت و پرهزینه است. اگر هم الان تتو دارید و نگران وضو و نمازتان هستید، خیالتان راحت باشد؛ آن رنگ زیر پوستتان، میان شما و خدا حائل نمیشود.
ثبت دیدگاه